krakow
Wanda „rządzi” w Arłamowie
6 lutego 2015
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Żużel retro w Tarnowie
7 lutego 2015
Show all

Dzieje polskiej ligi XI

013

Cykle dwuletnie rozgrywek obowiązywały w latach 1963-1968, po czym powrócono do sprawdzonych wcześniej rozwiązań. Dłużej przetrwała natomiast zasada, że z I ligi spada bezpośrednio ostatni zespół, a druga drużyna od końca walczy w dwóch meczach barażowych z wicemistrzem II ligi o miejsce w lidze I. Przed sezonem 1971 wprowadzono zasadę, że drużyna na mecz ligowy musi przyjechać w siedmioosobowym składzie. Olbrzymie zmiany w regulaminie rozgrywek ligowych przyniósł rok 1976. I ligę powiększono wówczas do 10 zespołów, natomiast Ii ligę zmniejszono do 6. W efekcie ta pierwsza rozegrała osiemnaście ligowych kolejek, każdy zespół z każdym  na torze własnym  i rywala, natomiast Ii liga po raz pierwszy i ostatni jechała systemem czterorundowym.  Zespół liczyć miał 8 zawodników. Zawodnicy z numerami 8 u gości oraz 16 u gospodarzy powinni mieć status zawodnika młodzieżowego do 23 lat, wtedy mogli być wykorzystani także jako rezerwa taktyczna, obok dwóch innych, wyznaczonych numerami startowymi  kolegów z drużyny. Mecze ligowe odbywały się według formuły szesnastobiegowej. Dwa lata później, na kilka sezonów liczba wyścigów w meczu wzrosła do osiemnastu, w tym dwa liczone do końcowego wyniku biegi w obsadzie młodzieżowej. a liczba zawodników w drużynie do dziewięciu. Dodatkowi zawodnicy występowali w plastronie z literą R zamiast numeru i obowiązkowo musieli być juniorami.  W 1981 roku wprowadzono korektę tabeli biegów, odtąd wyścigów było piętnaście, a w każdym zespole musiało być ponownie ośmiu żużlowców, w tym dwóch juniorów, jeden do lat 23 , a drugi do lat 21. Każdy z nich miał dwa obowiązkowe starty..Od tego samego roku z rezerwy taktycznej mógł pojechać już każdy zawodnik z podstawowego składu zespołu z numerem 1-6  lub 9-14. Dwa lata później wprowadzono obowiązującą do dziś zasadę, że zawodnik młodzieżowy ma nie więcej niż 21 lat, a każdy z dwóch obligatoryjnie wpisanych do meczowego składu musi wziąć udział w przynajmniej trzech wyścigach.  Wraz z sezonem 1987 przejściowo, na trzy kolejne lata wprowadzono nową punktację. Drużyna, która wygrała spotkanie różnicą 25 lub więcej punktów, otrzymywała do tabeli 3 meczowe punkty, zamiast 2, natomiast zespołowi, który przegrał spotkanie w takich rozmiarach odejmowano od ogólnego dorobku 1 punkt. Rewolucyjną zmianę dotyczącą startu do biegu, obowiązującą we wszystkich typach zawodów wprowadzono począwszy od sezonu 1989. Odtąd wykluczeniem karano każdego zawodnika, który po uruchomieniu procedury startowej dotknął kołem motocykla taśmy, nawet wtedy kiedy nie spowodował jej zerwania.

Dodaj komentarz

  • Facebook
  • Twitter
  • YouTube