Nice Polska Liga Żużlowa – Kluby

Orzeł Łódź

Strona internetowa: www.orzel.lodz.pl

E-mail: klub@orzel.lodz.pl

42 672 30 20


Pobierz Herb Klubu
Historia sportu żużlowego sięga w Łodzi lat 40. XX wieku. W 1948 roku w pierwszych historycznych rozgrywkach ligowych startowały az dwie łódzkie drużyny: Tramwajarz oraz sekcja Dziewiarskiego Klubu Sportowego Włókniarz. Pierwszymi gwiazdami żużla w mieście włókniarzy byli między innymi tacy zawodnicy jak Tadeusz Kołeczek czy Jan Krakowiak. W 1952 roku, w okresie tzw. ligi zrzeszeniowej z Bytomia przeniesiono tutaj sekcję Ogniwa, której liderem był najlepszy polskie zawodnik pierwszej połowy lat 50-tych Włodzimierz Szwendrowski. Żużel w Łodzi przechodził potem burzliwe koleje losu. Ogniwo zastąpiła na jeden sezon Sparta, a potem Tramwajarz, który w latach 1956-1957 występował w ekstraklasie, a przez następne kilka sezonów, az do likwidacji drużyny w 1964 roku w II lidze . Po dwóch latach w Łodzi powstał nowy klub – Gwardia. Istniał on do 1980 roku. Tym razem przerwa od żużla była znacznie dłuższa, bo trwała piętnaście lat. Reaktywacja czarnego sportu w mieście nastąpiła dopiero w 1995, kiedy to powstał JAG Speedway. Od sezonu 1999 w Łodzi działał ŁTŻ, natomiast od sezonu 2002 – TŻ. W 2005 roku powstał Orzeł Łódź, który od sezonu 2006 startował w drugoligowych rozgrywkach. W sezonie 2009 walczył o wejście do I ligi, lecz po przegranej ze Speedway Miszkolc utracił szansę na bezpośredni awans. W pierwszym barażu z GTŻ Grudziądz przegrał na swoim torze 43:47. Również w rewanżu nie udało się osiągnąć celu, a łodzianie pozostali w II lidze. W sezonie 2010 po zwycięstwie nad KMŻ Lublin drużyna awansowała do I ligi.

Polonia Bydgoszcz

Strona internetowa: www.polonia.bydgoszcz.pl

E-mail: biuro@polonia.bydgoszcz.pl

+48 (52) 583 00 30


Pobierz Herb Klubu
W międzywojennej Bydgoszczy istniały dwa kluby żużlowo-motocyklowe – Klub Motocyklistów Bydgoszcz powstały w 1925 roku oraz Klub Motocyklistów Związku Strzeleckiego. Pierwsze zawody żużlowe w grodzie nad Brdą odbyły się w 1930 roku. W 1935 roku mistrzem Polski został zawodnik miejscowego KMB Jan Witkowski. Po wojnie bydgoski żużel szybko dołączył do najsilniejszych krajowych ośrodków. W latach 1946-1947 Polonia potwierdzała świetną markę bydgoskiego żużla, jaką wyrobił sobie jeszcze przed wojną KMB. W 1947 roku złoty medal mistrzostw Polski w klasie 250 cm³ wywalczył zawodnik Polonii, Zygmunt Śmigiel. W 1948 Polonia przystąpiła do eliminacji tworzenia ligi żużlowej debiutując w II lidze. W tamtym pionierskim okresie najlepszy był sezon 1955 kiedy to bydgoszczanie pod szyldem Gwardii zdobyli swoje pierwsze drużynowe mistrzostwo Polski, a o ich sile stanowiły gwiazdy ówczesnego żużla w Polsce: Mieczysław Połukard cztery lata później został pierwszym polskim finalistą IMŚ), bracia Rajmund i Norbert Świtałowie, Zbigniew Raniszewski, Bolesław Bonin, czy Jan Malinowski. W maju 1957 klub przemianowano na Milicyjny Klub Sportowy „Polonia” i pod resortowym szyldem funkcjonował do 1990 roku, w 1971 roku po raz drugi zdobywając mistrzostwo Polski. Liderem drużyny był wówczas etatowy reprezentant kraju Henryk Gluecklich, a wspomagali go między innymi Stanisław Kasa i Andrzej Koselski. Najlepszy okres w dziejach klubu to z pewnością dekada lat 1992-2002. Ekipa znad Brdy mając w składzie uznawanego za najlepszego polskiego żużlowca w historii-Tomasza Golloba zdominowała ligowe rozgrywki zdobywając wówczas aż 5 tytułów mistrza kraju oraz wiele innych sukcesów drużynowych, indywidualnych i parowych, nie tylko w kraju. W sezonie 2007 klub po raz pierwszy w historii spadł do I ligi. Obecnie walczy na zapleczu ekstraligi i boryka się z wieloma problemami. Najwierniejsi kibice wierzą jednak, że dobre czasy niebawem powrócą!

Lokomotiv Daugavpils

Strona internetowa: www.lokomotive.lv

E-mail: speedway-loko@inbox.lv

+371 654 38807


Pobierz Herb Klubu
Klub pierwsze wielkie sukcesy śwęcił w pierwszej połowie lat 70. XX wieku, startując w radzieckiej lidze żużlowej. Wywalczył wówczas dwukrotnie tytuł wicemistrza Związku Radzieckiego (1970 i 1971), zdobył Puchar Par ZSRR (1973; w roku następnym zajął natomiast trzecie miejsce), a jego zawodnicy stawali na najniższym stopniu podium Indywidualnych Mistrzostw ZSRR: Anatolij Pietrowski w 1970 i Anatolij Kuźmin w 1972. W następnych latach aż do upadku Związku Radzieckiego Lokomotiv zdobywał medale już wyłącznie w Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostwach ZSRR, zdobywając w sumie w tej konkurencji 6 krążków. Na przełomie lat 70. i 80. worek z medalami otworzyli w 1979 Władymir Tkaczuk (wicemistrz) i Walerij Charitonow (II wicemistrz). W roku następnym Tkaczuk zdobył pierwszy tytuł mistrzowski dla łotewskiego zespołu, a jego sukces powtórzył w 1982 Siergiej Danu. Pod koniec lat 80. wyniki Tkaczuka skopiowałAndrejs Koroļevs, zdobywając najpierw tytuł wicemistrzowski w 1988, a rok później tytuł mistrza. Po transformacji ustrojowej i rozpadzie Związku Radzieckiego Lokomotiv został jedynym klubem żużlowym na Łotwie, z powodu upadku speedwaya w stołecznej Rydze, odtąd startuje zatem wyłącznie w ligach zagranicznych i stanowi jednocześnie łotewską kadrę narodową. W latach 1994-2002 startował w lidze fińskiej pod nazwą Neva Sankt Petersburg, przez 5 ostatnich lat nie schodząc z podium. Trzykrotnie zdobył tytuł II wicemistrza (1998, 1999, 2001), raz tytuł wicemistrza (2002), a w 2000 wywalczył tytuł mistrza Finlandii. W tym samym czasie odnosił również sukcesy w lidze rosyjskiej, w której już w swym debiucie w 1995 zdobył medal brązowy. Wynik ten powtórzył jeszcze trzykrotnie, w latach 1996, 2001 i 2002. W 2001 Lokomotiv na swoim koncie zapisał również pierwszą zdobycz w Klubowym Pucharze Europy, zajmując w finale trzecie miejsce (klub dotąd 5-krotnie był finalistą tych rozgrywek). Od 2003 drużyna startowała już tylko w lidze rosyjskiej i to pod nową nazwą, Spidveja Centrs Daugavpils, ale bez powodzenia. W 2005 klub podjął decyzję o przystąpieniu do rozgrywek polskiej ligi żużlowej. Rok 2005 był jednocześnie ostatnim sezonem startów w lidze rosyjskiej oraz sezonem największych sukcesów międzynarodowych – klub zajął drugie miejsce w finale Klubowego Pucharu Europy, a jego wychowanekĶasts Puodžuks zdobył tytuł wicemistrza Europy U-19. Od 2006 drużyna startuje wyłącznie w II lidze polskiej – powróciwszy do swojej starej nazwy Lokomotiv, w 2007 w barażach z TŻ-em Lublin wywalczyła awans do I ligi, a w 2008 jako beniaminek zajęła w niej wysokie 5. miejsce. Jeszcze lepiej było w kolejnym sezonie – 2009. Pomimo początkowych problemów finansowych, Łotysze ostatecznie uplasowali się na 2. miejscu, przegrywając jedynie z Unią Tarnów. Lokomotiv wyprzedził wówczas w tabeli m.in. Stal Rzeszów i Start Gniezno. Miejsce to premiowało zespół z Dyneburga do walki o ekstraligę z Atlasem Wrocław. Władze Lokomotivu, w porozumieniu z drużyną z Wrocławia, postanowiły, że ze względów finansowych, nie przystąpią do spotkań barażowych. Wpływ na tę decyzję miały mieć m.in. inwestycje, których dokonać musiałby klub z Łotwy, aby dostosować swój stadion do wymogów ewentualnych startów w ekstralidze. W związku z tym Główna Komisja Sportu Żużlowego orzekła dwukrotnego walkowera na korzyść Atlasa.

KSM Krosno

Strona internetowa: www.ksmkrosno.pl

E-mail: klub@ksmkrosno.pl

+13 43-634-63


Pobierz Herb Klubu
W Krośnie, w latach 1945-1946 reaktywowano trzy kluby sportowe – Legię, Krośniankę i Hutę. Działacze Legii marzyli o żużlu. Pierwsze zawody żużlowe w Krośnie rozegrano w 1950 roku na zaimprowizowanym torze, podczas budowy stadionu. Sekcję żużlową powołano jesienią 1956 roku, wiosną 1957 roku zainaugurowano rozgrywki w III lidze. W pierwszym sezonie klub zajął szóste, a w 1958 roku – czwarte miejsce. Już trzeci sezon startów w najniższej klasie rozgrywkowej zakończył się awansem Legii Krosno do II ligi. Dokonała tego drużyna w składzie: Wiesław Kręt, Edward Węklar, Roman Gąsior, Kazimierz Węklar, Andrzej Winch, Emil Jakubowski, Ferdynand Długosz i Zygmunt Zygmuntowski. Trenerem był Mieczysław Kosierb. Warto zauważyć, iż z krośnieńskiego toru w charakterze gospodarza korzystały ekipy AMK Nowa Huta (1956-1957) i Unii Tarnów (1957). Od 1961 roku krośnieńscy żużlowcy występowali w barwach Karpat Krosno. Liderami zespołu w tych latach byli Emil Jakubowski, Jerzy Owoc, a także Roman Gąsior, który w 1962 roku zdobył piąte miejsce w turnieju o Srebny Kask. W 1968 roku wskutek problemów finansowych zawieszono działalność klubu. Ligowy żużel zawitał ponownie do tego podkarpackiego ośrodka w roku 1988. 4 stycznia 2007 PZM odmówił klubowi z Krosna przyznania licencji na start w II lidze z powodu nieuregulowania zobowiązań. Cztery dni później powołano nowe Krośnieńskie Stowarzyszenie Motorowe Krosno, którego celem był start w II lidze. Starania te zakończyły się sukcesem. „Wilki” do dziś startują w PLŻ2.

Stal Rzeszów

Strona internetowa: ww.stal.rzeszow.pl

E-mail: biuro@stal.rzeszow.pl

+17-854-98-66


Renault Zdunek Wybrzeże Gdańsk

Strona internetowa: www.wybrzezegdansk.pl

E-mail: klub@wybrzezegdansk.pl

+58 305-12-25


Eko-Dir Włókniarz Częstochowa

Strona internetowa: www.wlokniarz.com

E-mail: klub@ckmwlokniarz.com.pl

+48 34 361 90 14


Kolejarz Rawicz

Strona internetowa: www.kolejarz.rawicz.pl

E-mail: kolejarz@rawicz.pl

+48 65 545 35 26


Pobierz Herb Klubu
Po raz pierwszy żużlowcy z Rawicza w rozgrywkach pod patronatem PZM wystąpili w roku 1948, roku narodzin polskiej ligi. Rok później w ligach jeździły aż dwie drużyny Moto Klubu Rawicz, w I, a rezerwowy zespół w II. Wielkie dni małego żużlowego Rawica nastały jednak w połowie lat 50-tych. Oto w 1954 roku drużyna już pod nazwą Kolejarz zajęła w I lidze trzecie miejsce, zdobywając brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Rok później było jeszcze lepiej, rawiczanie na finiszu ligi okazali się słabsi jedynie od bydgoskiej Polonii i tym razem zdobyli srebro! To była fantastyczna ekipa z Marianem Spychałą, Henrykiem Ignasiakiem, Marianem Jankowskim, Janem Siekalskim, Franciszkiem Cieślawskim, Wacławem Wechmanem, a przede wszystkim legendą sportowego Rawicza, najlepszym żużlowcem w historii tego ośrodka Florianem Kapałą. Sezon 1957 był wyjątkowo pechowy dla rawickich żużlowców. Słaba forma oraz zawieszenie lidera zespołu – Kapały oznaczają spadek z 1 ligi. Kolejarz zdobywa tylko 6 punktów w rozgrywkach. Po spadku do II ligi do rzeszowskiej Stali odchodzi Florian Kapała, mimo tego rawiczanie dzięki pierwszoligowemu doświadczeniu zajmują drugie miejsce w rozgrywkach II ligi, które jest premiowane awansem. W zespole Kolejarza zostaje zatrudniony pierwszy stranieri na polskich torach – Otto Holoubek z Austrii. W sezonie 1959 beniaminek z Rawicza zdobywa tylko 2 punkty w rozgrywkach 1 ligi i plasuje się na ostatnim miejscu. Był to ostatni rok dla rawickich zawodników w lidze. Kolejarz wraca do rozgrywek dopiero po trzydziestu siedmiu latach. Liga do Rawicza powróciła dopiero w 1996 roku. Wcześniej na torze w Rawiczu organizowano turnieje indywidualne. W zgłoszonej do ówczesnej 2 ligi drużynie Kolejarza dominowali wychowankowie Unii Leszno. Jeżdżącym trenerem został Zenon Kasprzak, który szybko stał się liderem rawickiego zespołu. Inni wychowankowie Unii w 1996 roku w Kolejarzu to Zbigniew Krakowski, bracia Sławomir i Marek Rypień. Ściągnięto również Marka Nowaka z Gniezna. W Kolejarzu występowali również obcokrajowcy: Austriak – Andreas Boessner,Wiktor Trofimow z Ukrainy i Jan Holub z Czech.. Do Rawicza został też wypożyczony młody zawodnik leszczyńskiej Unii – Piotr Dym, jak miało okazać się później rozwinął się on w kolejnych latach w lidera rawickiego zespołu. W pierwszym meczu w rozgrywkach – rawiczanie ponieśli porażkę na torze w Lesznie gdzie Unia wygrała 64-26. Jednak pierwsze spotkanie ligowe po latach na torze rawickim gospodarze wygrali pokonując Śląsk Świętochłowice 46,5-42,5. Drużyna Kolejarza ostatecznie w rozgrywkach wygrała 9 spotkań, w 13 meczach to rywale okazali się lepsi. Dorobek 18 punktów wystarczył do zajęcia 9 miejsca w 2 lidze.Rawicz po dzień dzisiejszy cieszy się ligowym żużlem jako najmniejszy ośrodek tego sportu w kraju.

Victoria Piła

Strona internetowa: www.victoriapila.com

E-mail: sekretariat@victoriapila.com

+48 664 265 782


Pobierz Herb Klubu
Czarny sport trafił do Piły w 1947 roku. W rozgrywkach żużlowych okręgu poznańskiego występowała Unia Piła, zaś w latach 1950–1955 klub nosił nazwę Włókniarz-Unia Piła i Kolejarz Piła. Później klub zmienił nazwę na Polonia Piła i pod tą nazwą klub występował w rozgrywkach II ligi do 1968 roku. Wtedy to z różnych kłopotów, w szczególności finansowych klub wycofał się z ligi i żużel w Pile umarł na 24 lata. W 1990 roku próby reaktywacji klubu podjął się Marek Wieczorek i założył Fundację Odbudowy Toru Żużlowego w Pile. Na początku 1992 roku nowa Polonia Piła została zgłoszona do rozgrywek II ligi. W pierwszym sezonie startów w II lidze zajęła czwarte, a w następnym trzecie miejsce. W sezonie 1994 awansowali do I ligi. Pierwszy sezon w najwyższej klasie rozgrywkowej kończy się wysokim jak na beniaminka 4. miejscu. W 1996 i 1997 roku klub zdobywał brązowy medal DMP. W sezonie 1998 klub zdobył wicemistrzostwo Polski przegrywając w finale z imienniczką z Bydgoszczy, zaś w kolejnym sezonie udało się zdobyć Drużynowe Mistrzostwo Polski. Te sukcesy klub zawdzięcza głównie czterokrotnemu mistrzowi świata Hansowi Nielsenowi, który w sezonie 1994 przeszedł do Polonii. Po sezonie 1999 uwieńczonym tytułem Drużynowego Mistrza Polski Hans Nielsen zakończył karierę. W sezonie 2000 Polonia już bez Nielsena w składzie w zreformowanej Ekstralidze zdobyła wicemistrzostwo Polski. Od sezonu 2001 w klubie działo się tylko gorzej. Klub opuszczali kolejni zawodnicy i tym samym klub z Piły się osłabiał, zaś pieniądze tracił na nieudanych transferach jak np. Jasona Crumpa w 2002 roku. W sezonach 2001 i 2002 Polonia Piła zajmowała odpowiednio 5. i 6. miejsce. Zdecydowany kryzys nastąpił w 2003 roku kiedy to pilanie spadli z Ekstraligi. Klub nie przystąpił do rozgrywek do I ligi w sezonie 2004 z powodów finansowych. W 2004 powołano nowy klub Pilski Klub Żużlowy Polonia Piła i przystąpił do II ligi. Sezon 2004 Polonia zakończyła na przedostatnim 5. miejscu. Dwa kolejne sezony – 2005 i 2006 – okazały się klapą. Klub przegrywał wszystkie mecze i zajmował ostatnie miejsca (odpowiednio 6. i 9. miejsce). Tym samym klub wycofał się z rozgrywek w sezonie 2007. Działalność zakończył 16 kwietnia 2008 roku. Wkrótce potem na bazie zespołów PKŻ Polonia i SŻ Victoria powołany został nowy klub – KS Speedway Polonia Piła, który w sezonie 2009 wystartował w rozgrywkach II ligi. W 2011 roku drużyna z Piły wywalczyła awans do I ligi, lecz w kolejnym sezonie nie wystartowała z powodu zadłużeń finansowych. W marcu 2012 roku odbyło się walne zebranie, na którym oficjalnie zlikwidowano stowarzyszenie Speedway Polonia Piła. Tuż przed rozpoczęciem sezonu 2012, licencję na starty w II lidze otrzymała Victoria Piła i obecnie rywalizuje w PLŻ2.

Speedway Wanda Instal Kraków

Strona internetowa: www.speedwaywanda.pl

E-mail: krakowskiklubzuzlowy@gmail.com

+48 530 497 955


Pobierz Herb Klubu
Historia sportu żużlowego w Krakowie sięga lat trzydziestych. W 1930 roku zawodnicy Krakowskiego Klubu Motocyklowego uczestniczyli w zawodach dirttrackowych organizowanych w Mysłowicach. Także w 1930 roku zostały rozegrane pierwsze zawody w Krakowie – turniej na betonowym torze Cracovii wygrał Czesław Gembala. Ten zawodnik swój największy sukces odniósł na torze w Mysłowicach 7 sierpnia 1932 roku – zdobywając 3 miejsce w klasie ponad 500 ccm na dystansie 6400 metrów. Po wojnie Kraków należał do najaktywniejszych ośrodków speedwaya w kraju. W 1950 roku był gospodarzem finału Indywidualnych Mistrzostw Polski. W roku 1956 powstaje sekcja żużlowa przy oddziale PZM – AMK Nowa Huta. Startuje on przez dwa sezony w II i III lidze. W latach 1958-1960 w rozgrywkach ligowych startują dwa krakowskie kluby – Wanda i Cracovia. Wanda bardzo szybko awansuje najpierw do II ligi, a w sezonie 1960 odnosi największy sukces w historii klubu awansując do ekstraklasy. Niestety tylko przez jeden sezon Wanda gościła na pierwszoligowych torach. Drużyna dysponująca słabszym sprzętem od rywali, mimo ambitnej postawy, wygrała tylko jedno spotkanie i zajęła ostatnie miejsce. Po spadku z ekstraklasy, krakowianie jeżdżą w II lidze jeszcze przez trzy sezony. Trudna sytuacja finansowa spowodowała ze zespól zostaje wycofany po siedmiu kolejkach sezonu 1965. Reaktywacja sekcji i powrót Wandy na żużlowe tory nastąpił po 28 latach przerwy, w roku 1993. Zespól złożony z zawodników pozyskanych z Tarnowa, Świętochłowic, Częstochowy i Krosna, wzmocniony Michailem Starostinem zajął w debiucie 7 miejsce. Najlepszy występ w nowej historii sekcji Wanda zanotowała w sezonie 1995, zajmując 6 miejsce. Sezon 1997 zapoczątkował bardzo trudny okres w historii reaktywowanej sekcji. Trudności finansowe, spadająca frekwencja, problemy ze zdobyciem stabilnego wsparcia dla drużyny odbijały się w znaczący sposób na wynikach osiąganych na torze. Następne lata to okres na przemian gorszej i lepszej sytuacji sekcji i klubu. Dwukrotnie na torze w Nowej Hucie odbył się półfinał IMP. W 1999 roku Wanda zajęła ostatnie miejsce w lidze. 23 maja 1999 roku. Wskutek reorganizacji rozgrywek w roku 2000 Wanda startuje w II lidze, będącej trzecim stopniem rozgrywek. Nieznaczna poprawa nastąpiła w roku 2002. Drużyna mająca w składzie m.in. Eugeniusza Skupienia, Tomasza Łukaszewicza, Norberta Magosiego i Macieja Borneckiego, „odbiła się od dna” i wygrywając trzy spotkania, zajęła przedostatnie miejsce w II lidze. Sezon 2003 to pierwszy z trzech ostatnich akordów w historii „drugiej Wandy”. Po pięciu rozegranych kolejkach z powodu bardzo złej sytuacji finansowej, podjęta została decyzja o wycofaniu drużyny z II ligi. W 2004 roku taką samą decyzję podjęto po zasadniczej części rozgrywek, natomiast w 2005, zespół został wycofany po 7 kolejce. W roku 2006 drużyna nie została zgłoszona do rozgrywek. Sekcja nie została rozwiązana, działała w mocno ograniczonym składzie i podejmowała próby reaktywacji. Przypadająca na rok 2009, okrągła sześćdziesiąta rocznica powstania Nowej Huty, była szansą na odbicie się od dna i znakomitą okazją do przypomnienia o istnieniu i historii sportu żużlowego w Krakowie. Powstał pomysł, aby wśród wielu imprez i uroczystości rocznicowych, które odbywały się na terenie miasta, znalazły się także zawody żużlowe. Turniej indywidualny reklamowany później pod hasłem „Wielki speedway wraca do Krakowa” został wpisany w program obchodów. Aby znajdujący się w nie najlepszym stanie stadion Wandy nadawał się do przeprowadzenia zawodów, dzięki finansowemu wsparciu z budżetu miasta, przeprowadzona została jego znaczna modernizacja. Turniej „60 lat Nowej Huty” był środkiem do promocji żużla, okazją do zainteresowania mieszkańców Krakowa tym widowiskowym sportem. Dzięki współpracy nawiązanej z Krzysztofem Cegielskim, miał on bardzo mocną obsadę (na liście startowej znaleźli się m.in. Tomasz Gollob, Emil Sajfutdinow, Ryan Sullivan), która wraz z darmowym wejściem na stadion sprawiły, że w dniu 23 sierpnia 2009 roku stadion zapełnił się w całości. Pierwszy krok został wykonany – kolejne miały zapewnić start krakowian w II lidze w sezonie 2010. Ze względu na brak możliwości zgłoszenia drużyny w ramach KS Wanda, w dniu 25 października 2009 roku, odbyło się zebranie założycielskie nowego klubu – Speedway Wanda. Prezesem został będący od września 2008 roku szefem sekcji żużlowej – Paweł Sadzikowski. Jednocześnie prowadzone działania związane z rejestracja stowarzyszenia w sądzie, zgłoszeniem nowego klubu do PZM, oraz pozyskiwaniem zawodników, były prowadzone w bardzo szybkim tempie. Ich efektem było przyjęcie Speedway Wandy w poczet członków rzeczywistych Polskiego Związku Motorowego, otrzymanie licencji na starty w II lidze w sezonie 2010 oraz podpisanie kontraktów z zawodnikami. W obecnym sezonie krakowska drużyna ma ambicje odegrania czołowej roli w rozgrywkach PLŻ2.

Kolejarz Opole

Strona internetowa: www.kolejarzopole.pl

E-mail: klub@kolejarzopole.pl

+48 530 497 955


Pobierz Herb Klubu
W swojej prawie półwiecznej historii opolscy żużlowcy częściej bywali „pod wozem” niż „na wozie”. Jednak jest to pierwszy w Polsce klub który może poszczycić sie zdobyciem przez swojego wychowanka tytułu Indywidualnego Mistrza Świata. Jerzy Szczakiel przez 37 lat pozostawał jedynym Polakiem, który zdobył ten najwyższy z żużlowych laurów. Mało kto wie że sport motorowy w „stolicy Polskiej Piosenki” powstał już w 1948 roku z połączenia dwóch klubów: ZZW i Leopoldia przy ZNTK (od którego klub dzierżawił stadion przez blisko 40 lat). Od 1950 roku klub nosił nazwę TKS „Pogoń” Opole, a od 1957 roku znany był już jako KOLEJARZ Opole. W tym samym roku została również założona sekcja żużlowa. Trzy lata później, w roku 1960 oficjalnie otwarto tor żużlowy na stadionie przy Wschodniej. Tę datę uznaje się za początek profesjonalnego speedway’a w Opolu. „Kolejarze” zadebiutowali w rozgrywkach ligowych w 1961 roku. Niestety debiut nie wypadł okazale i Opolanie zajęli ostanie, 11. miejsce, w drugoligowej tabeli zdobywając zaledwie 2 punkty. Nie pierwsze sukcesy nie trzeba było jednak długo czekać. Już w 1966 roku Zygfryd Friedek zdobywa prestiżowy Srebrny Kask a w dwóch kolejnych latach staje na najniższym stopniu podium Indywidualnych Mistrzostw Polski, najpierw w kategorii seniorów, a rok później – juniorów. W 1969 KOLEJARZ awansuje do 1 ligi a dwudziestoletni Jerzy Szczakiel zdobywa Srebrny Kask. Już w debiutanckim sezonie KOLEJARZ w ekstraklasie zdobywa brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski co jak się później okazało, było jedynym medalowym osiągnięciem opolan w tej kategorii rozgrywkowej. Ponadto w tym samym sezonie dwóch zawodników opolskiego klubu (Friedek i Szczakiel) startują w finale Indywidualnych Mistrzostw świata we Wrocławiu. Rok później Szczakiej wraz z rybniczaninem Andrzejem Wyglendą zdobywają dla Polski tytuł Mistrzów Świata w jeździe parami. Opolanin zdobywa także tytuł indywidualnego wicemistrza Polski. Rok 1973 kojarzy się natomiast, nie tylko opolskim kibicom, ze zdobyciem przez Jerzego Szczakiela tytułu Indywidualnego Mistrza Świata. W 1988 roku opolanie po raz ostatni występowali w żużlowej ekstraklasie. Rok 1989 należał do Załuskiego: zwyciężył w finale IMP, a także w prestiżowych turniejach o Złoty Kask i Łańcuch Herbowy. W 1991 w Toruniu Załuski zajmuje 2. miejsce w IMP. Warto dodać że w tych zawodach na podium stanęli późniejsi koledzy klubowi opolanina Sławomirowie: Drabik i Dudek. Oprócz tego Załuski wystartował w półfinale IMŚw Abensbergu i finale MŚP w Poznaniu. Na tym kończą się sukcesy opolan na polskich i światowych torach. Powstały w miejsce KOLEJARZA CemWap był czerwoną latarnią drugoligowych rozgrywek. Bliski awansu był co prawda TŻ OPOLE w sezonie 1999 lecz po pechowym sezonie 2002 (kontuzje Osumka , Nagy’ego i Drabika) i spadku do najniższej klasy rozgrywek, klub ten po prostu rozpadł się. Dziś kibice w Opolu oglądają na co dzień mecze Polskiej 2.Ligi Żużlowej, drużyny, która wróciła do tradycyjnej nazwy, wierząc, że nadejdą dla nich i ich ulubieńców lepsze czasy.
  • Facebook
  • Twitter
  • YouTube