Zakończyły się rozgrywki w trzech grupach eliminacyjnych DMPJ. Poniżej prezentujemy notki patronów tych grup i zdjęcia z wręczenia pamiątkowych Pater zwycięzcom.
Grupa A im. Romualda Łosia (zwycięzca Unia Leszno)
Romuald Łoś urodził się 23 października 1950 roku w Opolu. Tam odbywał pierwsze treningi, ale jeszcze przed licencyjnym egzaminem przeniósł się do Zielonej Góry, gdzie kontynuował szkolenie u trenera Stanisława Sochackiego. W zielonogórskim zespole (Zgrzeblarki, a później Falubaz) w rozgrywkach ligowych startował w sezonach 1967-1976, zdobywając w 1973 roku brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Był między innymi finalistą Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski (Leszno, 1972).
Od 1977 roku występował w barwach Startu Gniezno, gdzie będąc jednym z czołowych zawodników zespołu jeździł przez cztery kolejne lata, by po sezonie 1980, w którym zdobył swój drugi brązowy medal drużynowych mistrzostw kraju, pożegnać się z czynną sportową karierą.
Nie odszedł jednak od żużla, zajął się szkoleniem. Wśród jego wychowanków byli między innymi: Jacek Gomólski, Tomasz Fajfer, Krzysztof Jabłoński. Pracował jako trener zespołów z Gniezna, Rawicza, Opola, Wrocławia, Ostrowa, Rybnika oraz Gdańska. Był lubianym trenerem, wszędzie zyskując uznanie kibiców oraz szacunek działaczy i kibiców.
Romuald Łoś zmarł 17 stycznia 2009 roku po długiej walce z chorobą.
Grupa B im. Konstantego Pociejkowicza (zwycięzca Abramczyk Polonia Bydgoszcz)
Konstanty Pociejkowicz urodził się 12 stycznia 1932 roku w Mirance. Przez całą swoją żużlową karierę startował w barwach klubu z Wrocławia, zakładając jego plastron w latach 1955-1972. Był ważną postacią zespołu, który trzy razy z rzędu (w sezonach 1956-1958) zdobywał tytuł drużynowego wicemistrza Polski, cztery razy sięgał po brązowy medal DMP.
Osiem razy stawał na starcie finałów Indywidualnych Mistrzostw Polski, w 1960 roku w Rybniku zdobywając tytuł mistrzowski. Był uczestnikiem czterech serii turniejów o Złoty Kask. W 1960 roku reprezentował Polskę w finale Drużynowych Mistrzostw Świata w Goeteborgu. Wiele razy przystępował do eliminacji Indywidualnych Mistrzostw Świata, trzykrotnie docierając do finałów europejskich (1959 Goeteborg, 1966 Wembley, 1968 Wrocław).
Niezwykle waleczny, widowiskowo jeżdżący zawodnik, co przypłacił kilkoma groźnymi kontuzjami. Nigdy się jednak nie poddawał, z uporem wracając do składu swojej ukochanej Sparty, której przez wiele lat był kapitanem, niekwestionowanym liderem, wcielając się także w rolę jeżdżącego trenera. Pracę szkoleniowca kontynuował także po 1972 roku, czyli po zakończeniu czynnej kariery.
Konstanty Pociejkowicz zmarł 18 czerwca 2003 roku. Upamiętnia go jeden z wrocławski tramwajów nazwany jego imieniem.
Grupa E im. Stanisława Skowrona (zwycięzca Budnex Stal Gorzów)
Stanisław Skowron urodził się 6 kwietnia 1939 roku we Lwowie. Swoją żużlową karierę rozpoczął mając dziewiętnaście lat jako zawodnik wrocławskiej Sparty, której barw bronił w sezonach 1958-1959. Później startował w zespole opolskiego Kolejarza, szybko stając się jego jednym z liderów. W 1970 roku wywalczył z klubowymi kolegami brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski.
Czterokrotnie uczestniczył w finałach Indywidualnych Mistrzostw Polski, najwyższą ósmą lokatę zajmując w 1972 roku w Bydgoszcz. W latach 1966 i 1970 startował w rozgrywkach Złotego Kasku. Był reprezentantem kraju, występował w licznych turniejach, w wielu zajmując czołowe lokaty, na przykład trzecie miejsce w tradycyjnym Memoriale Alfreda Smoczyka. Jego najmocniejszą stroną były błyskawiczne wyjścia spod taśmy startowej.
Czynną karierę zakończył w 1974 roku. Został żużlowym arbitrem, a później zajął się pracą trenerską. Prowadził drużynę Kolejarza Opole, pracował też z zawodnikami Motoru Lublin i Stali Rzeszów. W 2004 roku miał objąć stanowisko szkoleniowca Wandy Kraków. Niestety, doszło do tragicznego wypadku na dworcu kolejowym w Krzeszowicach, gdzie Stanisław Skowron wpadł pod koła pociągu, ginąc na miejscu. Zmarł 20 marca 2004 roku.
